Μέσα στήν καρδιά το καλοκαιριο, στό γιορτάσι τς ζως, παράδοξο θαμα Κοίμηση τς Θεοτόκου. « πηγή τς ζως ν μνημεί τίθεται».να μυστήριο, πού κεντ τήν καλοκαιρινή μας καθημερινότητα μέ τήν προοπτική τς αωνιότητας. νας θάνατος, πού γεμίζει τήν οκουμένη καί τίς καρδιές μας μέ τή χαρά τς θανασίας. Κοιμήθηκε Παναγιά μας σήμερα, καί θαρρες πώς κάθε θλίψη μεταμορφώθηκε σέ γαλλίαση, καί λπίδα ζωήρεψε καί πλημμύρισε τίς ψυχές μας.

ντί γιά μοιρολόγια ντηχον μνοι πανηγυρικοί στή θεία λατρεία, μέ μέλος θριαμβευτικό καί πνευματική μεγαλοπρέπεια. Μπορε Παναγιά μας νά βρίσκεται στή νεκρική της κλίνη, τυλιγμένη μέ τό μαφόρι της, δέν κλανε μως ο μνωδοί. Μπορε νά κλεισαν στόν κόσμο τοτο τά μάτια Της τά στοργικά, κενα πού διναν παρηγοριά στήν νθρωπότητα, μπορε νά μένουν κίνητα καί σταυρωμένα τά χέρια Της τά χραντα, κενα πού κράτησαν καί νέθρεψαν τόν Χριστό μας, κανείς μως δέν θρηνε. ντίθετα, ο μνωδοί μέ δάκρυα χαρς Τς ψάλλουν μνους, μέ καιομένη τήν καρδιά τους πό νθεο ζλο, συνεγείρουν τά πάντα σέ σκιρτήματα νεκλάλητης γαλλίασης. Τό διαπιστώνουμε νθολογώντας πό τς μνωδίας τό γιόκλημα κάποιους νδεικτικούς στίχους: «Τ νδόξ Κοιμήσει Σου ορανοί παγάλλονται… πσα γ δέ εφραίνεται»ψάλλει κκλησία μας, καί προτρέπει «Εφραίνου Γεθσημαν» πού χεις θησαυρισμένο τό γιο σκήνωμα τς Θεοτόκους χήσουν εφρόσυνα τν θεολόγων ο σάλπιγγες, καί ς πλέκει γκώμια πολύφθογγη γλσσα τν νθρώπων. Χαρμόσυνα ς δονεται έρας «πείρ λαμπόμενος φωτί»…κατάπαυστα ς μνον τν γγέλων τά τάγματα

Κι ν σως ναρωτιόμαστε πς δικαιολογεται κφραση τόσης χαρς καί νθουσιασμο στούς μνους τς Κοιμήσεως τς Παναγις μας, ρκε νά στιάσουμε τόν στοχασμό μας στόν κατξοχήν μνο τς ορτς, πού συμψάλλουμε λοι μαζί θριαμβευτικά, στό πολυτίκιο· τροπάριο, πού ν ναφέρεται στό θάνατο, κάθε του φράση ξεχειλίζει πό ζωή καί ασιοδοξία.

«ν τ γεννήσει τήν παρθενίαν φύλαξας». Μς εσάγει πρώτη φράση στό μέγα καί παράδοξο μυστήριο, πού κατέστησε τήν Παναγία μας «Μητέρα τς Ζως».Γεννται κ Παρθένου ντως Ζωή. Εναι κτοτε Θεοτόκος «ζσα καί φθονος πηγή», « τήν ζωήν τεκοσα τήν νυπόστατον».Καί συνεχίζει τό πολυτίκιο:

«ν τ Κοιμήσει τόν κόσμον ο κατέλιπες Θεοτόκε».μες ο νθρωποι γκαταλείπουμε τόν μάταιο τοτο κόσμο τήν ρα το θανάτου μας. Δέν τόν γκατέλειψε μως Παναγία μας μέ τήν Κοίμησή Της, γεγονός πού συνιστ πέρβαση το θανάτου, πόδειξη τς ζως. παρουσία Της εναι καί σήμερα κόμη ασθητή μέσα πό τά πολυάριθμα θαύματά Της. σθενες θεραπεύονται, χωλοί περιπατον, τεκνα ζευγάρια τεκνοποιον, οκογενειακά προβλήματα πιλύονται, θλιβόμενοι παρηγορονται. Εναι ασθητή καί ξαιρετικά παρήγορη παρουσία Της στόν κόσμο. μφανίζεται θόρυβα, μς γγίζει νεπαίσθητα μέ τή χάρη Της. Περνάει διακριτικά νάμεσά μας ατή Παντοβασίλισσα, χαρίζοντας οράνια δρα σέ σους μέ ταπείνωση Τήν πικαλονται.

λλά καί στόν πόμενο στίχο το μνου,«Μετέστης πρός τήν ζωήν Μήτηρ πάρχουσα τς ζως», κτοπίζεται θάνατος, δεσπόζει ζωή. «Πηγή τς ζως Θεοτόκος διά το θανάτου πορεύεται πρός τήν ζωήν»,γράφει ερός Δαμασκηνός. Γίνεται τάφος Της «κλίμαξ πρός ορανόν»,κούσαμε στόν σπερινό. Καί μνωδός μέ δέος ναφωνε: «Ζως πάρξασα τέμενος, ζως τς αωνίου τετύχηκε, πρός τήν ζωήν μεταβαίνουσα».κείνη, δηλαδή, πού πρξε ναός τς ζως, δεύοντας πρός τόν ρχηγό τς ζως καί Υό Της, κέρδισε τή ζωή τήν αώνια. Θαρρες σταλάζει ζωή ορτή τς Κοιμήσεως. Τά πάντα θεωρονται μέσα πό τήν προοπτική τς ζως, καί κατατείνουν πρός ατήν. Τό ποδηλώνει, λλωστε, καί τελευταος στίχος το μνου:

«Καί τας πρεσβείαις τας σας λυτρουμένη κ θανάτου τάς ψυχάς μν». λύτρωση πό τό θάνατο προϋποθέτει κυριαρχία τς ζως. Πράγματι, ν εναι κάτι πού κυριολεκτικά συνθλίβει τόν νθρωπο, κάτι πού τόν τρομοκρατε καί τόν ξουθενώνει, ατό εναι θάνατος. Καί μόνο στή σκέψη του θρηνε καί δύρεται. Γιατό καί πιδίδεται σέ τιτάνιο γνα νά τόν νικήσει στό μέτρο το δυνατο, νά περιορίσει τή φθορά, νά πιβραδύνει τήν λευσή του. πιστρατεύει στήν προσπάθεια ατή λα του τά μέσα: τήν πιστήμη καί τήν τεχνολογία, τόν στοχασμό καί τή φιλοσοφία.

Διψμε ο νθρωποι γιά ζωή, καί δού Παναγία μς τήν προσφέρει πλόχερα. γλυκύτατη μέριμνά Της δέν περιορίζεται μόνο στό νά συντρέχει στά καθημερινά καί σήμαντα το βίου μας ς θερμή προστάτις καί βοηθός. Δέν ξαντλεται στοργή Της στό νά μς σώζει πό κινδύνους καί περιστάσεις δυνηρές, λλά παραμένει καί μετά θάνατον καταφυγή μας. Μέ τήν πανίσχυρη μητρική Της παρρησία μεσιτεύει νά λυτρωθομε πό τήν αώνια καταδίκη, καί νά ναδειχθομε κληρονόμοι τς σύλληπτης δόξας το Υο της.

Μακαρίζουμε τήν Παναγία μας σήμερα, καθώς «φαιδρς ραϊσμένη ς νύμφη πρός τήν ζωήν μετέστη»καί χαίρει πλησίον το Υο Της. Μακάριοι μως εμαστε καί μες, πού πολαμβάνουμε τήν μητρική προστασία Της πό τήν κραταιά Της σκέπη. Γιατό καί ο πανηγυρισμοί μας σήμερα, γιατό καί εφρόσυνη τμόσφαιρα. ναγεννται λπίδα μας ς παγγελία ζως καί λύτρωσης πό τή φθορά καί τόν θάνατο. Γιά τοτο προστρέχουμε στή Χάρη Της μέ μπιστοσύνη καί συναισθήματα εγνωμοσύνης καί βαθεις κατάνυξης, φήνοντας πίσω μας ,τι περιττό καί μάταιο μς βαραίνει. Καί κατάνυξη γίνεται συντριβή, συντριβή προσευχή καί προσευχή μνος στά χείλη μας:«ν τ Γεννήσει τν παρθενίαν φύλαξας, ν τ Κοιμήσει τν κόσμον ο κατέλιπες Θεοτόκε· μετέστης πρς τν ζωήν, μήτηρ πάρχουσα τς ζως, κα τας πρεσβείαις τας σας λυτρουμένη, κ θανάτου τς ψυχς μν».

Μετά πατρικν εχν καί γάπης,

Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ

O ΔΗΜΗΤΡΙAΔΟΣ IΓΝAΤΙΟΣ